Perspectief

.. kijk hoe ik langzaam onder water verdwijn en verdrink. Mooi zo, ik denk dat het zo zal zijn; prikkend zout zeewater, ademnood en intens koud. Te koud om nog naar de oppervlakte te spartelen. Het is definitief.

4.5/5 (4)

I got it bad
You don’t know how bad I got it
You got it easy
You don’t know when you’ve got it good
It’s getting harder
Just keeping life and soul together

I’m sick of fighting
Even though I know I should
The cold is biting
Through each and every nerve and fibre
My broken spirit is frozen to the core
I don’t want to be here no more

[Nik Kershaw]

#concept

Ik zit op nat zand en kijk hoe ik langzaam onder water verdwijn en verdrink. Mooi zo, ik denk dat het zo zal zijn; prikkend zout zeewater, ademnood en intens koud. Te koud om nog naar de oppervlakte te spartelen. Het is definitief.

Maar daar is jouw hond, blonde krulletjes en een tennisbal in haar bek. Uit gewoonte haal ik haar aan en gooi de bal. Ik merk dat wij al een paar woorden gewisseld hebben als je naast me komt zitten. Ik heb vast iets tegen je gezegd over je leuke hond waarna jij vroeg of je hier even kon uitblazen.

Sure! Hardlopen met de hond door de branding deed ik ook vaak.

Omdat ik niet op twee plaatsen tegelijk kan zijn, roep ik mijn gedachten uit het water. Misschien is een luchtig praatje precies wat ik nodig heb op dit moment.Ik vertel je mijn naam en over mijn hond die op de jouwe lijkt.

Dan ben jij aan de beurt met de tennisbal. Of ik hier vaker kom en waarom ik hier alleen ben. 

Hmm, nu wordt het lastig, want je bent mijn levenslijn maar ik wil niet dat je dat weet.
“Het is een cliché, maar ik kan beter nadenken in mijn eentje en de zeewind verdrijft de spinnenwebben.”

“Nou, heel herkenbaar hoor.” zeg je lachend.

Maar jij ziet er niet uit alsof je ooit in grote verwarring naar de bodem bent gezakt. Nee, zo zie je er helemaal niet uit. Voor jou betekent je hoofd leegmaken de vergadering van gisteren vergeten en de ruzie die volgde omdat je te laat thuis kwam.
In jouw dimensie schijnt overwegend de zon met af en toe een zomerse bui. Ik ben een dochter van de maan.

Sandy springt door het schuim achter haar bal aan, het wordt vloed. Je roept haar bij je en lijnt haar aan.  

“Ik wil nog wat met je praten, we hebben nog wel even.” zeg ik gauw.

Je lacht weer naar me. “Dan spreken we volgend jaar af. Same time, same place. Neem Sandy maar mee, dan kun je niet verdwalen.” Een knipoog. 

Je loopt de zee in en ik sta pas op als je ik je niet meer kan zien.

Wat vond je ervan?