Moon rising [Interlude]

Ik zie haar zitten, op een grote ronde kei in het maanlandschap. Ze wenkt me vanaf de overkant van de rivier. Het water stroomt als zilverdraden en ik neem een grote sprong.

4/5 (1)

Ik zie haar zitten, op een grote ronde kei in het maanlandschap. Ze wenkt me vanaf overkant van de rivier, het water stroomt als zilverdraden en ik neem een grote sprong. Miljarden sterren verlichten deze kant van de maan waar de rivier stroomt en Selena en ik zijn de enige zielen die deze plek kennen. Zelfs Antonie is hier nog nooit geweest.

We hebben onze roze wintertruien aan,  alsof we het hebben afgesproken.
“Het is vrijdag, gaan we naar de schaatsbaan?”

Ik ben tegenover haar gaan zitten op een andere grote kei. Selena gooit kiezels in het water.
“Vanavond moeten we maar een keer overslaan, Diaan. Ik wil je iets belangrijks zeggen.” Daar gaat weer een kiezel.

Ik ben een beetje ongerust want doorgaans vermijdt Selena serieuze onderwerpen als de pest. Ze houdt van uitgaan, muziek en jongens en daar praten we altijd over. Met levensvragen klop ik bij haar moeder aan.

“Ik kan hier niet meer met je afspreken, het is beter als we elkaar een tijdje niet ontmoeten.” zegt ze.

Ik schrik me dood, dit kan helemaal niet. Ik kan nog geen afscheid nemen van Selena en onze Friday Night avonturen op de schaatsbaan. Dan zal ik Antonie misschien ook nooit meer zien. En wat moet ik zonder Selena in de trein naar school? Ik kijk haar vragend aan maar ik durf niks te zeggen. Ze haalt alleen haar schouders op.
We staren naar vallende sterren en ik manifesteer een jukebox om mijn verwarring te verdrijven. De muziekmachine maakt zijn eigen keus:

Shooting stars in midnight pastures
And hanging out on clouds beneath the moon
Hitching rides on magic carpets
It’s a fairy tale to me, but you’re in tune

You’re shattered by the final frame of the movie scene
That generates your every aim

“Je kunt er alleen op eigen kracht achter komen wie Antonie is. Daar heb je mij niet voor nodig.” zegt ze eindelijk, na een stuk of 10 kiezelsteentjes. Ze krijgt het voor elkaar om ze over het water te laten stuiteren. Het gaat steeds beter.

“Waarom wil je me niet helpen, je weet toch hoe belangrijk het voor me is?”. Ik spring van mijn kei en loop naar haar toe. Ik wil haar in de ogen kijken en zien of ze meent wat ze zegt. Ik dwing haar tot oogcontact. “Je bent mijn beste vriendin, maar wat beteken ik eigenlijk voor jou?” 

Een diepe zucht. “Waar zijn we Diaan, kijk eens goed om je heen. En bedenk dan waarom we hier steeds komen.” Een verse lading kiezels moet eraan geloven.

Ik word een beetje boos, ze geeft gewoon geen antwoord. Wat maakt het uit waar we afspreken, en wat heeft dat met Antonie te maken? Ik snap het niet.

De muziekmachine speelt onverstoorbaar verder:

In times when you’re in need of assistance
You’re looking for a lead and in the distance
You hear them calling; come back down again
But you don’t know how
You don’t know where and don’t know when

You ain’t no bird, and so far what’s it’s worth
Gonna bring you straight back down, down

Straight back down, come down
Come back down, come down
Straight back down y’all
Straight back down to Earth

Selena heeft last van een plotselinge stemmingswisseling. Ze springt van haar kei en omhelst me uitbundig.

“Ik hou wel van je hoor. Jij en ik.., forever! Ook al moeten we nu afscheid nemen. Je moet op eigen kracht verder en dat kan je ook. Ik ken je toch?” ze roept het uit alsof ze het licht heeft gezien.

Ze vervolgt haar betoog:”Laat Antonie gaan. Laat hem los en dan komt het vanzelf, wat het dan ook is dat je je moet herinneren. Alles komt op het juiste moment. Je moet nu aan jezelf denken en op aarde leren leven.” ze zegt het met nadruk en wijst naar de sterrenhemel. De aarde kunnen we vanaf hier goed zien.

ET, phone home” zeg ik giechelend omdat ik zenuwachtig word van deze nieuwe Selena.

Ze is nog niet klaar met me.

“Blijf je werken waar je nu werkt? Wanneer ga je dat gesprek met je moeder aan of blijf je het uitstellen? Ga je Marcus een kans geven? Je moet nadenken en keuzes maken. Je hebt geen tijd meer voor kinderachtige disco op de schaatsbaan. Volwassen worden Diaan, het is de hoogste tijd.”

“Je klinkt als je moeder.” zeg ik verwijtend, maar ik weet dat ze gelijk heeft. Ik moet naar huis. Ik moet beter worden en weer contact maken met de mensen om me heen. Ik kijk naar Selena in haar roze trui. Het valt me voor het eerst op dat we op elkaar lijken. Zij is blond en mijn haar is bijna zwart, maar toch lijken we op elkaar.

Ze heeft mijn gedachten gehoord. “Ik ben jouw omgekeerde spiegelbeeld, of is het andersom? Hmm… maakt niet uit!” ze grijnst en verdwijnt. Weg is ze. De jukebox staat er ook niet meer.

Ik doe mijn ogen dicht, denk aan thuis en geef me over aan de zwaartekracht.

Wat vond je ervan?